Tadeusza bajanie o Koninie – Zapatrzeni w Konin

Ulica Zofii Urbanowskiej II

Sadowiąc wspomnienia w czasach przed i po I Wojnie Światowej, to odcinek pomiędzy Kilińskiego i Kościuszki trudno byłoby nazwać ulicą.

Rdzenni mieszkańcy grodu rzekę Wartę kochali od zawsze. Była dla nich miejscem zarobku, żywicielką i miejscem wypoczynku. Miejscem zarobku, ponieważ

Podgórna? Znaczy mająca związki z wzniesieniem? Pragnąc się o tym przekonać skierujmy wzrok, oraz pamięć w kierunku południa, a wówczas

Pomni słów „Horacego” – „carpe diem”, tak i my przed laty czekaliśmy na dzwonek kończący lekcje w Szkole Podstawowej nr

Do wędrówki w czas miniony zainspirowała mnie zgoda na wykorzystanie jednego ze zdjęć zgromadzonych w „albumie” Archiwum Społecznego przy Bibliotece

Za oknem żar, a na polach nieuchronnymi krokami zbliżają się żniwa. Ilekroć odwiedzam jeszcze niezabudowane tereny wokół „starówki” targają mną

Człek butelki zbierał, mył, w skupie oddawał, kieszonkowe gromadził, a jak przyjechali to na automatach w przyczepie czy autobusie przefurgał.

W okresie „plażowym” ochłodę w grodzie z koniem w herbie niosła „wartka” rzeka, nie tylko „człowieki” z tego typu dobrodziejstw

Śmiem twierdzić, że w budowaniu obrazu miejsca w którym przyszło nam żyć wielki wpływ mają przeżyte epizody, oraz związane z

„Budujemy mosty, dla kogo, dla kogo, dla pana Starosty” lub „Zielony mosteczek niesie Kasię….” W ten sposób zwykliśmy śpiewać podczas